Ik heb het verlangen om de wereld een duwtje in een bepaalde richting te geven, mijn richting, en anderen ervan te overtuigen dat de samenleving die ik nastreef ook de samenleving is die anderen na zouden moeten streven.
Die richting heb ik ontdekt doordat ik mijn hele leven al probeer betekenis te geven aan wat ik met mezelf (mijn binnenwereld), en om mij heen (de buitenwereld) zie gebeuren.
Mensen zijn maar merkwaardige wezens, met een vreemde combinatie van instinctief gevoel en expliciet verstand. Met deze kenmerkende 'tweeslachtigheid', het samengaan van gevoel en verstand, proberen we kennis te verwerven over onszelf en de wereld waarin we leven.
Maar die (evolutionare, oude) instincten en intuitie raken steeds meer ondergewaardeerd, en misschien zijn we die in toenemende mate zelfs aan het verliezen doordat we de mechanismen daarachter verkwanselen.
En ook ons, normaal gesproken niet te onderdrukken, vermogen om te leren en corrigeren is danig in verval aan het raken. We vallen steeds meer ten prooi aan wat ik het ‘snapgevoel’ ben gaan noemen.
Daarnaast ervaren we steeds meer ingewikkelde problemen, we noemen ze tegenwoordig crisis, en spreken zelfs over multi-crisis. En wat we (nog) niet massaal doen, is (h)erkennen dat wijzelf de veroorzaker van die problemen zijn.
We pakken allerlei symptomen van onze maatschappelijke malaise aan, maar negeren de diepliggendere oorzaken. Ons problematisch denken en doen in de wereld wordt veroorzaakt door ons problematisch geloven over onszelf. Er is niet alleen een crisis in de buitenwereld, maar ook in onze binnenwereld.
Wat is 'die richting' dan?: Een andere manier van denken die ons een stuk beter in staat zou stellen om te handelen in een steeds complexer wordende wereld.